PARURESIS

Ongeveer 6% van de bevolking heeft last van paruresis, of zoals het in volksmond ook wordt genoemd, plasangst

paruresis.nl

PARURESIS

 

Het onvermogen tot plassen in publieke toiletten of in de aanwezigheid van anderen, een vervelend maar relatief veel voorkomend verschijnsel. Ongeveer 6% van de bevolking heeft last van paruresis, of zoals het in volksmond ook wordt genoemd, plasangst. Hoewel het vaker voorkomt bij mannen komt paruresis ook voor bij vrouwen. Heren toiletten zijn alleen vaker op zo’n manier opgesteld dat mannen in elkaars aanwezigheid plassen. Bij dames toiletten is dit al een stuk minder. Niet alleen publieke toiletten worden als obstakel gezien, ook toiletgebruik bij vrienden, familie of op het werk is vaak moeizaam. En zelfs thuis, wanneer er iemand anders aanwezig is in huis, kan het plassen problemen geven. Het gaat hierbij telkens om de waargenomen privacy als men moet plassen.

Paruresis wordt gezien als een specifieke fobie, er is namelijk een specifieke angst om te plassen op openbare toiletten of op andere toiletten dan het toilet thuis. Maar paruresis kan ook een onderdeel zijn van  een sociale fobie, waarbij een extreme gene voor grote ongemakken kan zorgen. Iemand met paruresis is over het algemeen verlegen en bang om bekritiseerd te worden wanneer hij of zij in het openbaar treedt. De angst dat iemand hen kan horen plassen, dat men bekeken wordt tijdens het plassen of wanneer er sprake is van tijdsdruk, zijn allen factoren die meespelen bij mensen met paruresis.  In sommige gevallen wordt de paruresis zelfs zo beheersend dat men zijn eigen huis niet meer wil verlaten, uit angst elders te moeten plassen. De paruresis zorgt er dan voor dat men ontzettend beperkt wordt in zijn doen en laten. Uiteraard zijn er verschillende gradaties van paruresis, waarbij het voor sommige mensen onmogelijk is om te plassen en voor sommige is het plassen wel enigszins mogelijk, maar met heel veel moeite. Er treedt bij hen dan bijvoorbeeld een vertraging op, maar zijn uiteindelijk wel in staat om een beetje te plassen.

De oorzaak van paruresis is psychologisch, maar het onvermogen om te plassen is lichamelijk en dus iets waar men niet direct controle over heeft. De eerste stap naar het verminderen van de klachten is om iemand met paruresis in te laten zien dat niemand zal worden beoordeeld door anderen op de manier waarop men plast. Er zijn geen geschreven regels over de hoeveelheid, de snelheid en het geluid dat de ideale plas zou moeten hebben. De perfecte plas bestaat niet. En de gedachte  dat men veroordeeld wordt op zijn manier van plassen moet zo snel mogelijk worden aangepast. Paruresis heeft de neiging om te groeien, waarbij het aantal toiletten dat belemmeringen oplevert bij het plassen gestaag stijgt. Het is een levenslange aandoening, waarbij iemand altijd enige twijfel zal hebben bij het plassen in openbare of andere toiletten dan het eigen toilet, maar desalniettemin is het belangrijk om het probleem gelijk aan te pakken om zo de ernst te verminderen.

Dit kan op verschillende manieren.

• Probeer drukke publieke toiletten zoveel mogelijk te vermijden.
• Maak gebruik van een afgesloten cabine in het toilet en vermijd de urinoirs.
• Trek het toilet eerst door, waardoor het geluid van het plassen gedempt wordt.
• Vraag om angstverminderende medicatie.
• Verander de gedachte dan men beoordeelt zal worden op zijn of haar manier van plassen à Cognitieve gedragstherapie.
• Geleidelijke gewenning aan publieke toiletten zonder privacy à Exposure therapie.